مىگويد : همه عمر تلخى كشيده است سعدى كه نامش برآمد به شيرين زبانى بلايا و شدايد در كتاب الجزاير و مردان مجاهد صفحهء 8 از آلفرد دوموسه شاعر معروف قرن 19 فرانسه نقل مىكند : « هيچ چيز مانند يك درد بزرگ ، آدمى را بزرگ نمىكند . » در قرآن كريم سوره « الم سجده » مىخوانيم : * ( و لنذيقنهم من العذاب الأدنى دون العذاب الأكبر لعلهم يرجعون ) * . . . پس از چند آيه مىفرمايد : * ( و جعلنا منهم ائمة يهدون بامرنا لمّا صبروا . ) * پس از ذكر عذاب ادنى و دنيايى كه به منظور بازگشت به مسير اصلى است كه همانا حركت به سوى كمال مطلق است ، ذكر اين مطلب كه قومى در اثر شكيبايى در برابر مظالم دستگاه فرعون و از پادرنيامدن به جايى رسيدند كه گروهى از آنها سمت پيشوايى در اثر اين شكيبايى پيدا كردند خيلى جالب است ، يعنى درد بزرگ و رنج بزرگ اگر متوجه آدم بزرگ يعنى آدمى كه زنده است و روحش نمرده است ( 1 ) بشود ، آن مردم بزرگ مىشوند ، آبديده مىشوند ، خالص مىگردند ، موانع و سدها در وجودشان خراب مىشود ، حجابها دريده مىشود ، اما روح حيات و نشاط حيات تجلى مىكند ، آزاد واقعى مىشوند ، در اثر فشارها بسيارى از افكار خشك و متحجركننده مانند يك ديوار كهنه خراب مىشود و همان ملت به مقام پيشوايى مىرسد . در عصر ما ملت فلسطين در اثر رنج بزرگ اسرائيلى در حال بپاخاستن ، خالص شدن ، زنده شدن ، شكستن موانع و خراب شدن ديوارهاى

--> ( 1 ) بر خلاف ملتهاى مرده كه اثر رنج و دردها متلاشى شدن شخصيت پوشالى آنهاست ، و البته اين زندگى به اين است كه يك عشق و ايمانى ( نه علم فقط ) ، يك ايدئولوژى در روحش وجود داشته باشد خواه عشق دينى ، مسلكى ، وطنى و غيره .